وقتی میرفتی...

    بازدیشب چشمانم را که بر هم گذاشتم    

 وصد واژه ی پر مهر

وباز هم با گام های بلندمان سنگ فرش های خیابان

را می پیمودیم ومثل همیشه مقصدمان نامعلوم بود

نمی دانم ؟.........نمی دانم می شود که ما

ومرا اسیر نگاه جادویی ات کنی

ویار همیشگی من باشی

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم واسه عشق بازی موجها قامتم یه بستر نرم

    یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجها یه نگین سبز و خالص روی انگشتر دریا

         تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پاگذاشتی غصه های عاشقی رو تو وجودم

             جاگذاشتی زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد واسه داشتن عشقت

                  همه جونم آرزو شد تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

                              ابر  و باد  و دریا  گفتن حس  عاشقی  همینه

                                اومدی تو سرنوشنم بی یهونه پاگذاشتی

                                       اما تا  قایقی  اومد از  من  و دلم

                                            گذشتی  رفتی  با  قایق

                                                   عشقت سوی

                                                       روشنی

                                                    فردا من

                                                      و دل اما

                                                 نشستیم چشم

                                           به راهت لب  دریا دیگه  رو

                                     خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

                                  لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

                           دل تنها  و غریبم  داره این  گوشه  میمیره  ولی حتی  وقت

                      مردن  باز سراغتو  میگیره  میرسه روزی که دیگه قعر دریا  میشه خونم

هم از او متنفری غیر از این نمی تواند باشد

وقتی تمام عشق خود را در وجود کسی خرج می کنی

طبیعی است که نفرت خود را نیز در او خرج کنی

جون عشق و نفرت دو روی یک سکه اند.

عشاق در جنگند ایشان دشمنان صمیمی اند.

وآنگاه که جنگ میان ایندو رخت بر می بندد.

عشق نیز ناپدید خواهد شد

نه!عشق بدون جنگ نمی تواند به حیات خود ادامه دهد.

گفتي ازيادتوميرم نه عزيزم مگه هميشه بجاچشمام قلبم اما پيش توست تا هميشه فاصه ببين من و تو تا كجا دنباله داره قسمت اين بود كه جدا بمونيم ازهم تا همشيه روز, موعد مطمئن باش كه زيادم دور نيست من كنار تووتومال مني تا هميشه نميدونم كه كجا با كه هستي نميخواهم كه بدونم باتو من خانه اي ساختم توي قلبم تا هميشه مگه تونخواستي قو ل من وتو پا برجا من كه موندم ولي ازتو خبري پيدا نمي شه يك روزي يك وقت يك جاي چشم من مي افته به چشماي تو اما اين همان خيال است با من تا همشه نمي خواهم نااميدي بشينه تو قلب خسته ام چي ديدي خدا رو,شايد بشي مال من هميشه

چشمانم را دوست دارم چون تو در آن نگریسته ای

هفت شهر عشق

شهر اول : نگاه و دلر بایی 

شهر دوم : دیدار و آشنایی

شهر سوم : روزهای شیرین و طلایی

شهر چهارم :بهانه . فکر. جدایی

 شهر پنجم : بی وفایی

شهر ششم :دورویی و بی اعتنایی

شهر هفتم :اشک .آه . تنهایی

     ·       عشق يعني ... نتوني صبر کني تا کسي شما رو به هم معرفي کنه.

           به بلبلی عاشق گفتم ....

تا به حال از گلی پژمرده سراغی گرفته ای ...؟

با بوته ای سرما زده همنشینی کرده ای ....؟

به عیادت گل حسرت رفته ای .....؟

بوسه ای بر گلبرگهای گل انتظار نشانده ای ....؟

تا به حال در گورستان پائیز بوته لرزانی را در آغوش گرفته ای........ ؟ قلبت را بر خارش فشرده

ای ......؟ با خون گرمت آبیاریش کرده ای......؟ و با گرمای وجودت معشوق را  به گل نشانده ای....!!!!؟؟؟؟

  تو هم مثل ما انسانها هزار رنگی و عاشق رنگ ...کنار گلی خوشرنگ می نشینی.. آواز ریا سر میدهی گل دلداده را رها میکنی .... می پژمرانی .....تمامی عمر کوتاهش را به انتظارت می نشانی ...و هوسبازانه به خلوت گلی دیگر می گریزی.......... !!!!!